Babam beni istemediğim bir adamla evlendirdi — ama o adam bana babamın gerçek yüzünü gösterdi.
BÖLÜM 1:
"Dosyanın son sayfasında gördüğüm bir cümle, bütün bildiklerimi yeniden sorgulamama neden oldu…"
O cümleyi defalarca okudum.
Gözlerime inanamıyordum.
"Onu bu evliliğe zorlamak zorunda kaldığım için beni affet. Ama onu babasından uzak tutmanın tek yolu buydu."
Altında kocamın imzası vardı.
Elimde tuttuğum kağıt titriyordu.
Yıllardır babamdan nefret etmem gerektiğini düşünmüştüm. Bana seçme hakkı bırakmayan, hayatımı bir anlaşma gibi gören adamdan… Ama şimdi karşımdaki gerçek çok daha karmaşıktı.
Kocam beni gerçekten satın almamıştı.
Beni kurtarmak için hayatıma girmişti.
Ama neden?
Neden bana hiçbir şey söylememişti?
Dosyanın diğer sayfalarını okumaya devam ettim. Her satırda başka bir sır ortaya çıkıyordu.
Babam yıllar önce büyük borçlara girmişti. Ama sadece parasını değil, insanlara olan güvenini de kaybetmişti. Kocamın şirketinden para almak için bana evlilik teklif ettirmişti. Beni bir teminat gibi görmüştü.
Kocam ise bunu öğrendiğinde karşı çıkmıştı.
Babamın planını bozmak istemişti.
Ama babamın elinde benimle ilgili başka belgeler vardı. Eğer kocam yardım etmezse, beni çok daha kötü bir duruma sokacağını söylemişti.
İşte o yüzden…
O evlilik gerçekleşmişti.
Ben kapının önünde ağlarken, kocam aslında beni kurtarmaya çalışıyordu.
Dosyayı kapattım ve uzun süre sessizce oturdum.
İçimde yıllardır taşıdığım öfke yerini başka bir duyguya bırakmıştı.
Utanç mıydı?
Üzüntü müydü?
Yoksa yıllardır yanlış kişiden nefret etmiş olmanın acısı mıydı?
Bilmiyordum.
O gece kocam eve geldiğinde beni salonda beklerken gördü.
Elimde dosya vardı.
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
"Okudun mu?" diye sordu.
Sesinde korku vardı.
İlk kez onun da korkabildiğini gördüm.
Ayağa kalktım.
"Ne zamandır biliyordun?" dedim.
Sessiz kaldı.
"Ne zamandır babamın bana yaptıklarını biliyordun?"
Başını eğdi.
"Evlendiğimiz gün."
Bu cevap kalbimi acıttı.
"Ve bana söylemedin?"
Yaklaştı ama durdu.
"Çünkü bana inanmazdın."
Haklıydı.
O zamanlar ona sadece babamın zoruyla hayatıma giren yabancı biri gibi bakıyordum.
"Belki de bana güvenmeyi öğrenmem için bir şans vermeliydin."
Gözleri doldu.
"Senin benden korkmanı istemedim."
O cümle içimde bir yere dokundu.
Çünkü gerçekten de korkmuştum.
Onun yaşından, gücünden, zenginliğinden…
Ama hiç düşünmediğim şey şuydu:
Belki de o adam, hayatımda beni en çok düşünen kişiydi.
O geceden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.
Ama bu kez aramızdaki mesafe azalmaya başladı.
Bana hiçbir zaman sahip olunacak biri gibi davranmadı. Bana kararlarımı sormaya başladı. İlk defa kendi hayatım hakkında söz sahibi olduğumu hissettim grsele ilerleyn devamı sonraki syfada....
