Annem Son Zamanlarda Çok Garip Davranmaya Başlamıştı. Çantasında Bulduğum Eski Bir Depo Anahtarı Beni Hayatımın En Büyük Sırrına Götürdü… Kapıyı Açtığım Anda İse Her Şey Bir Anda Yerine Oturdu.
Depoya attığım ilk adımda burnuma eski karton kutuların, tahta rafların ve yıllardır açılmamış bir yerin ağır kokusu geldi. Tavandan sarkan tek ampul loş bir ışık yayıyordu. Odanın ortasında düzenli şekilde dizilmiş onlarca koli vardı. Hiçbiri rastgele bırakılmamıştı. Her birinin üzerine tarih atılmış, bazılarının üzerine de siyah kalemle kısa notlar yazılmıştı.
İlk kutunun kapağını kaldırdım.
İçinden çocukluğuma ait oyuncaklar çıktı. Çok küçükken kaybolduğunu sandığım kırmızı itfaiye arabam, ilk basketbol topum, ilkokulda yaptığım resimler…
İkinci kutuda okul karnelerim vardı.
Üçüncü kutuda ise yıllardır aradığım eski aile fotoğraf albümleri duruyordu.
Şaşkınlığım giderek büyüyordu.
Annem neden bunların hepsini burada saklamıştı?
Rafların sonunda büyük, beyaz bir dosya dikkatimi çekti. Üzerinde sadece tek kelime yazıyordu.
"Emanet."
Dosyayı açtığım anda içinden bana hitaben yazılmış onlarca mektup çıktı.
İlk zarfın üzerinde şu not vardı:
"Eğer bunu okuyorsan, artık gerçeği öğrenmeye hazırsın demektir."
Ellerim titreyerek mektubu açtım.
"Canım oğlum…
Bu satırları okurken büyük ihtimalle bana kızacaksın. Ama senden tek isteğim, son satıra kadar okumadan beni yargılama."
Kalbim daha hızlı atmaya başlamıştı.
Mektupta annem son aylarda yapılan sağlık kontrollerinden bahsediyordu. Doktorlar ciddi bir kalp rahatsızlığı tespit etmişti. Uzun süredir bunu benden gizliyordu. Ameliyat olacaktı ama risk oldukça yüksekti.
Bu yüzden son haftalarda sürekli benimle vakit geçirmek istemişti.
Bu yüzden durmadan fotoğraf çektiriyordu.
Bu yüzden bana, "Seni ne kadar sevdiğimi unutma," diyordu.
Gözlerim doldu.
Ama dosyada sadece bu mektup yoktu.
Altında yıllara göre hazırlanmış başka zarflar vardı.
"19 yaşın için."
"20 yaşın için."
"İlk işini bulduğun gün."
"Evlendiğin gün."
"Baba olduğun gün."
Her biri gelecekte okuyabilmem için yazılmıştı.
Annem sanki benim bütün hayatımı önceden düşünmüş, her önemli anımda yanımda olamayacağını varsayarak bana küçük parçalar bırakmıştı gorsele ilerleyn devamı sonrki syfada....
