Sarı Beslenme Çantası ve Korkunç Sır
"Ben hiçbir şeye imza atmamıştım. Ceren şiddetle titremeye başladı. Ön resepsiyondan Demir'in sesi koridora süzüldü; sakin, kibar ve herkesi kandırmak için mükemmel bir şekilde kurgulanmış bir ses... Elimde sıkıca tuttuğum USB belleğe baktım. Ve Demir'in bizi sadece evine hapsetmek istemediğini anladım. O, ben kızımı kurtaramadan onu benden çalmak için evrakları çoktan hazırlamıştı."
Bölüm 2: Kapanan Kapılar, Açılan Gözler
Müdürün odasındaki o birkaç saniye, hayatımın en uzun asrı gibiydi. Demir'in koridordaki ayak sesleri, tıpkı evdeki gibi ölçülü ve kararlıydı. Ceren kucağımda, parmaklarını hırkamın ipliklerine geçirmiş, nefes almayı bile unutmuş gibiydi. Gözlerindeki dehşet, bana yıllardır görmezden geldiğim her şeyi bir tokat gibi çarpıyordu.
Ceyda Öğretmen, kapıya yaslanarak dışarıdaki sese bir duvar örmek istercesine durdu. Gözlerini bana dikti ve fısıldadı:
— "Canan Hanım, ona kızı vermeyeceğiz. Asla."
Rehberlik danışmanı hızla telefonuna sarıldı. Parmakları titriyordu ama sesi kararlıydı.
— "Çocuk Şube'yi arıyorum. Bu belge sahte olsa bile, adamın buraya bu kadar rahat gelmesi bir tehlike. Protokolü resmen başlatıyoruz."
Müdür derin bir nefes aldı, omuzlarını dikleştirdi ve bana döndü.
— "Ben onu oyalayacağım. Siz burada, kapısı kilitli bir şekilde bekleyin. Polis gelene kadar kimse bu odaya giremez."
Müdür odadan çıkıp kapıyı arkasından kilitlediğinde, içeride sadece Ceren'in hıçkırıkları ve benim hızla çarpan kalbimin sesi kaldı. Yere çöktüm, kızımla aynı hizaya geldim. Onun o küçük, korkudan buz kesmiş yüzünü avuçlarımın arasına aldım.
— "Bitti," dedim, sesimin titremesini engellemeye çalışarak. "Artık saklanmak yok, Ceren. O çamaşır odasına bir daha asla girmeyeceksin. Söz veriyorum."
Ceren bana inanamayan gözlerle baktı. "Ama kağıtları var anne... Beni alacak."
— "Kağıtlar yalan söylüyor," dedim, avucumdaki USB belleği ona göstererek. "Ama buradaki gerçekler, onun yalanlarından çok daha güçlü."
Maskelerin Düşüşü
Koridordan gelen sesler giderek yükseliyordu. Demir'in o "mükemmel adam" maskesi, müdürün onu içeri almayı reddetmesiyle yavaş yavaş çatlıyordu.
— "Kızımın nerede olduğunu biliyorum," diyordu Demir, sesi artık o kadar da nazik değildi. "Eşim son günlerde ağır psikolojik sorunlar yaşıyor. Çocuğumu ona bırakamam. Velayet bende, o belgeyi gördünüz. Çekilin önümden."
— "Beyefendi," diye yanıtlıyordu müdür, sesinde taviz vermez bir soğuklukla. "Okul kurallarımız gereği, idari bir inceleme bitmeden çocuğu teslim edemeyiz. Lütfen dışarıda bekleyin."
Bir an için kapı kolunun zorlandığını hissettim. Demir'in o büyük eli, evdeki yatak odası kapısını zorlar gibi okulun kapısını zorluyordu. Ceren çığlık atmamak için elleriyle ağzını kapattı. Ceyda Öğretmen hızla yanımıza çöküp Ceren'e sarıldı grsele ilerleyn devamı sonraki syfada....
