Oğlum Mehmet on beş yıl önce okuldan eve dönmedi. O zaman sadece on yaşındaydı…
DEVAMI:
"Kapının arkasında gördüğüm şey beni olduğum yerde dondurdu… Çünkü o evde, yıllardır cevabını aradığım kayıp geçmişimize ait bir sır vardı."
Gözlerimi ondan alamıyordum.
Genç adamın arkasındaki duvarda asılı duran eski, solmuş bir fotoğraf vardı. Fotoğrafta küçük bir çocuk gülümsüyordu. Üzerinde mavi bir tişört vardı ve yüzündeki o masum ifade kalbimi yerinden sökecek gibiydi.
Çünkü o çocuk bendim.
Yani… benim oğlumdu.
Mehmet.
On yaşındaki halinden tek bir farkı vardı: Fotoğraftaki çocuk, yanında başka bir kadınla duruyordu.
Titreyen dudaklarımla sadece tek bir kelime çıkarabildim.
"Bu fotoğrafı nereden buldun?"
Genç adam bana uzun süre baktı. Gözlerinde korku, şaşkınlık ve yıllardır taşıdığı bir yalnızlık vardı.
"Benim adım Emre," dedi yavaşça. "Ve sanırım siz bana kim olduğumu söylemeye geldiniz."
Murat arkamda donup kalmıştı.
İkimiz de aynı şeyi düşünüyorduk.
Bu gerçekten Mehmet olabilir miydi?
On beş yıl boyunca her gece yatağa yatarken hayalini kurduğum oğlum karşımda mıydı?
Ama içimde bir korku da vardı.
Ya yanılıyorsam?
Ya kalbim yıllardır beklediği cevabı bulduğunu sanıp beni yine yaralayacaksa?
Emre bizi içeri davet etti. Evine girdiğim anda gözlerim etrafta dolaşmaya başladı. Duvarlarda çizimler vardı. Çoğu kadın yüzleriydi.
Ve hepsinde aynı kişi vardı.
Ben.
"Bu nasıl mümkün olabilir?" diye fısıldadım.
Emre başını eğdi.
"Ben de bilmiyorum. Küçüklüğümden beri aynı kadını görüyorum rüyalarımda. Bazen ağlıyor, bazen bana bir şey söylemeye çalışıyor. Ama yüzünü hiçbir zaman unutamadım."
Boğazım düğümlendi.
"Ben senin annenim."
O an odadaki sessizlik ağırlaştı.
Emre'nin yüzündeki ifade değişti. Geriye doğru bir adım attı.
"Hayır…" dedi.
Sesi titriyordu.
"Bu olamaz."
Murat ona yaklaştı.
"Oğlum…"
Ama Emre elini kaldırdı.
"Lütfen… Bana biraz zaman verin."
O an anladım. Ben on beş yıl boyunca oğlumu beklemiştim ama o da on beş yıl boyunca kim olduğunu bilmeden yaşamıştı grsele ilerleyn devamı sonraki syfada....
