ÜÇÜZ KIZLARIMIN DÜNYAYA GELDİĞİ GÜN EŞİMİ KAYBETTİM — TAM 10 YIL SONRA, DOĞUM GÜNÜ KUTLAMALARININ ARDINDAN KAPIMIZIN ÖNÜNDE ÜZERİNDE, “GÜZEL KIZLARIMA… SEVGİYLE, ANNENİZ,” YAZAN BİR KUTU BULDUK.

“Onlara gerçeği onuncu yaş günlerinde anlatacağına söz vermiştin.”

Fotoğrafın arkasındaki o cümleyi belki on kez okudum.

Ama her okuyuşumda anlamı daha da ağırlaşıyordu.

Ben kime söz vermiştim?

Hangi gerçekten bahsediliyordu?

Şebnem’in ölümünden sonra geçen on yıl boyunca kızlarımdan sakladığım hiçbir şey olmadığına emindim. En azından ben öyle sanıyordum.

Fotoğrafı ışığa doğru kaldırdım. Şebnem’in yüzü çok genç görünüyordu. Hastane odasına benzeyen bir yerdeydi. Üzerinde açık renk bir hırka vardı. Yanındaki yabancı kadın ise üç bebeği kollarına almış, kameraya bakıyordu.

Fotoğrafın sağ alt köşesinde silik bir tarih vardı.

Kızlarımın doğduğu tarihten tam iki gün önce.

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

Tam o sırada arkamdan bir ses duydum.

“Baba?”

Döndüğümde Sare mutfak kapısında duruyordu. Arkasında İlay ve Beren de vardı.

“Uyumadınız mı siz?”

İlay gözlerini kutuya dikti.

“Kapının açıldığını duyduk.”

Kutuyu kapatmaya çalıştım ama çok geçti. Beren masanın üzerindeki zarfları görmüştü.

“Üzerinde bizim isimlerimiz yazıyor.”

Üçü de yanıma geldi.

Ne söyleyeceğimi bilmiyordum.

Hayatım boyunca kızlarıma yalan söylememeye çalışmıştım. Annelerinin ölümünü bile yaşları büyüdükçe anlayabilecekleri şekilde dürüstçe anlatmıştım.

Ama şimdi önümde duran şeyin ne olduğunu ben bile bilmiyordum.

“Bunu kapının önünde buldum,” dedim.

Sare kartı aldı.

Yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Anneden mi?”

O kelime mutfağın içinde yankılandı.

Anneden.

Onların hiç tanımadığı, benim ise her gün özlediğim kadından.

Kutunun içindeki üç zarfı çıkardık. Zarfların üzerinde Şebnem’in el yazısıyla kızların isimleri vardı.

İlay’ın zarfında:

“Meraklı kızım İlay’a.”

Sare’ninkinde:

“Kalbi herkesten yumuşak Sare’me.”

Beren’inkinde ise:

“İnatçı küçük savaşçım Beren’e.”

Dizlerimin bağı çözüldü.

Çünkü Şebnem kızlarımız doğmadan önce onlara bu şekilde hitap ederdi.

Hamileliği boyunca karnındaki bebeklerin hareketlerinden karakterler uydurmuştu.

“İlay meraklı olacak.”

“Sare çok duygusal olacak.”

“Beren ise hepimizin başına iş açacak.”

Ve garip olan şuydu:

Tahminlerinin hepsi doğru çıkmıştı.

“Baba, açabilir miyiz?” diye sordu Beren.

Bir an duraksadım.

Sonra başımı salladım.

İlay mektubunu açtı.

Şebnem’in el yazısı ilk satırdan itibaren belliydi.

“Canım kızım, bu mektubu okuyorsan on yaşına gelmişsin demektir. Sana sarılmayı, saçlarını taramayı, okuldan döndüğünde gününün nasıl geçtiğini sormayı çok isterdim…”

İlay’ın sesi titredi.

Devamını okuyamadı.

Sare onun elini tuttu.

Ben ise gözlerimi kapattım.

On yıl sonra eşimin kelimelerini yeniden duymak, sanki kapanmış bir yaranın yeniden açılması gibiydi.

Üç mektup da benzerdi.

Şebnem kızlarımıza onları ne kadar sevdiğini anlatmış, hayatta her şey planlandığı gibi gitmese bile birbirlerine sahip çıkmalarını istemişti.

Ama hiçbirinde fotoğraftaki kadın hakkında tek kelime yoktu.

Kutunun dibini tekrar kontrol ettim.

Alt kısmında ince bir karton tabaka vardı.

Kaldırınca ikinci bir zarf çıktı.

Üzerinde benim adım yazıyordu.

“Aras’a.”

Ellerim buz kesti.

Zarfı açtım.

İçinden kısa bir mektup ve küçük bir anahtar çıktı.

“Aras, eğer bunu okuyorsan korktuğum şey olmuş demektir. Sana bazı şeyleri anlatamadım. Çünkü seni korkutmak istemedim. Kızlarımızın doğumundan önce doktorların bana söylediği şeyi senden sakladım. Durumum düşündüğümüzden daha ciddiydi. Doğumdan sağ çıkamama ihtimalimin yüksek olduğunu biliyordum.”

Gözlerim doldu.

Şebnem bunu biliyordu.

Benden saklamıştı.

Mektubu okumaya devam ettim.

“Fotoğraftaki kadın benim çocukluk arkadaşım Ahu. Kızlarımızın vaftiz annesi gibi olmasını istemiştim. Eğer bana bir şey olursa, yıllar içinde hazırladığım mektupları ve birkaç emaneti sana ulaştırmasını söyledim. Ama senden tek bir şey istedim: kızlar on yaşına geldiğinde onlara annelerinin yalnızca öldüğü günü değil, yaşadığı hayatı da anlat.”

Nefesimi tuttum.

Fotoğrafın arkasındaki cümlenin anlamı sonunda ortaya çıkıyordu.

Ama aklımda başka bir soru vardı.

Ben Ahu’yu neden hiç tanımıyordum?

Mektubun sonunda bir adres vardı.

Şehrin diğer ucundaki eski bir apartman.

Ertesi sabah annemi aradım.

Ahu adını söylediğim anda telefonda uzun bir sessizlik oldu.

“Anne?”

“Demek sonunda geldi,” dedi.

Öfkeyle ayağa kalktım.

“Sen biliyor muydun?”

Annemin sesi kısıldı.

“Şebnem benden söz vermemi istedi.”

“On yıl boyunca mı?”

“Aras, sen o gün ayakta bile duramıyordun. Üç bebeğin vardı. Şebnem’in sana bıraktığı şeylerin seni daha da yıkacağından korktuk.”

Telefonu kapattığımda hem öfkeli hem de meraklıydım.

Kızları anneme bıraktım ve adrese gittim.

Kapıyı yaklaşık altmış yaşlarında, kısa saçlı bir kadın açtı.

Beni görür görmez gözleri doldu.

“Aras.”

“Sen Ahu musun?”

Başını salladı.

Beni içeri aldı.

Salonun ortasında büyük bir ahşap sandık vardı.

Üzerinde Şebnem’in adı yazıyordu.

“Bunu sana on yıl önce vermek istedim,” dedi Ahu. “Ama annen, zamanının gelmediğini söyledi. Şebnem de zaten mektubunda kızlar on yaşına geldiğinde verilmesini istemişti.”

Sandığı açtık.

İçinden onlarca fotoğraf, video kaseti, günlük, bebek kıyafetleri ve küçük paketler çıktı.

Her paketin üzerinde bir yaş yazıyordu.

Şebnem kızlarının büyürken yaşayacağı önemli dönemler için hediyeler hazırlamıştı.

İlk okul günü için bir not.

İlk kalp kırıklığı için bir mektup.

Mezuniyet için küçük bir kolye.

On sekizinci yaş günleri için üç ayrı günlük.

Boğazımdaki düğüm artık dayanılmaz olmuştu.

“Bunları ne zaman hazırladı?”

“Hamileliğinin son iki ayında.”

“Öleceğini biliyor muydu?”

Ahu bir süre sustu.

“Kesin olarak değil. Ama doktorlar riskin çok yüksek olduğunu söylemişti. Sana anlatmadı çünkü doğumdan önce korkuyla yaşamanı istemedi.”

O an Şebnem’e kızmakla ona sarılmak istemek arasında kaldım.

Bana gerçeği söylememişti.

Ama ölüm ihtimaliyle yüzleşirken bile kızlarının geleceğini düşünmüştü.

Eve döndüğümde sandığı kızların önüne koydum.

O akşam saatlerce Şebnem’i konuştuk.

Onlara annelerinin nasıl kahkaha attığını anlattım.

Kahveyi sürekli soğuttuğunu.

Araba kullanırken yanlış şarkı sözleri söylediğini.

Yağmur yağdığında balkona çıkıp ıslanmayı sevdiğini.

Beren güldü.

“Ben de öyle yapıyorum.”

Sare, Şebnem’in eski günlüğünü kucağına aldı.

“Ben onun gibi miyim?”

“Bazen korkutucu derecede.”

İlay ise uzun süre sessiz kaldı.

Sonra yanıma oturdu.

“Baba, annemizi unutmadığımız için üzülüyor musun?”

Bu soru beni hazırlıksız yakaladı.

“Kızım, insan sevdiği birini hatırladığı için üzülmez. Onu özlediği için üzülür.”

İlay başını omzuma yasladı.

O gece sandıktaki videolardan birini açtık.

Ekranda Şebnem belirdi.

Hamileydi.

Karnı kocamandı.

Kameraya bakıp gülümsedi.

“Merhaba kızlarım. Umarım bunu izlediğinizde babanızı fazla üzmüyorsunuzdur.”

Üçü aynı anda gülmeye başladı.

Ben ağlıyordum.

Şebnem videonun sonunda kameraya yaklaşarak şöyle dedi:

“Bazen insanın hayatı istediği kadar uzun olmaz. Ama sevgi uzunlukla ölçülmez. Bir gün beni özlerseniz, aynaya bakın. Çünkü benden kalan en güzel şey sizsiniz.”

Video bittiğinde odada kimse konuşmadı.

Üç kızım yanıma sokuldu.

On yıl boyunca Şebnem’in öldüğü günü hayatımızın en büyük kaybı olarak görmüştüm.

O gece ilk kez başka türlü düşündüm.

Belki kızlarım annelerini doğdukları gün kaybetmişti.

Ama Şebnem onları bırakıp gitmemişti.

Onların çocukluklarına mektuplar bırakmış, gençliklerine hediyeler saklamış, gelecekteki gözyaşları için teselli cümleleri hazırlamıştı.

Ertesi sabah kapının önündeki kutuyu kaldırırken küçük kartı tekrar elime aldım.

“Güzel kızlarıma… Sevgiyle, anneniz.”

Kartı çöpe atmadım.

Çerçevelettim.

Şimdi salonumuzda, beşimizin eski aile fotoğrafının yanında duruyor.

Ve kızlarım her doğum gününde sandıktan yalnızca yaşlarına ait olan paketi açıyorlar.

Şebnem’i geri getiremiyorum.

Kızlarımıza anneleriyle yaşayabilecekleri yılları da veremiyorum.

Ama artık biliyorum ki bir insan öldüğünde sevgisi mutlaka onunla birlikte gitmiyor.

Bazen bir mektupta kalıyor.

Bazen eski bir fotoğrafta.

Bazen yıllarca açılmayı bekleyen küçük bir kutuda.

Ve bazen de geride bıraktığı üç kız çocuğunun gülüşünde yaşamaya devam ediyor.

O gece kızlarımı yatırdıktan sonra Şebnem’in fotoğrafının karşısında uzun süre durdum.

Sonra yıllardır ilk kez ona üzülerek değil, gülümseyerek baktım.

“Merak etme,” diye fısıldadım.

“Emanetlerine iyi baktım.”

Arkamdan üç küçük ses aynı anda yükseldi:

“Biz de sana iyi bakıyoruz baba.”

İşte o an anladım.

On yıl önce ailemiz eksilmemişti.

Sadece sevgimizin şekli değişmişti.

İKİ GENÇ KIZ OLARAK KÖYÜN AĞASINA KUMA OLARAK GİTTİK — BİZDEN İLK İSTEDİĞİ ŞEYİ DUYUNCA BİRBİRİMİZİN YÜZÜNE BAKIP KALDIK.

Benim adım Seher. Bu hikâye başladığında 21 yaşındaydım. Yanımdaki kızın adı ise Nisan’dı. O benden yalnızca birkaç ay küçüktü.

Aynı köyde büyümemiştik, birbirimizi daha önce hiç görmemiştik. Buna rağmen o akşam, aynı arabanın arka koltuğunda yan yana oturmuş, aynı kaderin nereye götürdüğünü bilmeden sessizce ağlıyorduk.

Bizi götürdükleri adamın adı Rüstem Ağa’ydı.

Yörede adını bilmeyen yoktu. Yüzlerce dönüm tarlası, hayvan sürüleri, şehirde dükkânları ve tepelerin arasında uzaktan bile fark edilen büyük bir konağı vardı.

Ama benim ailemin umurunda olan bunlar değildi.

Babamın ağır borçları vardı.

Nisan’ın ailesinin ise küçük kardeşinin ameliyatı için acilen paraya ihtiyacı bulunuyordu.

Rüstem Ağa’nın adamları iki aileye de yardım teklif etmişti.

Karşılığında biz onun konağına gidecektik.

Bize açık açık söylenen şey şuydu:

“Rüstem Ağa sizi nikâhına alacak.”

Ancak köyde herkes gerçeği başka türlü söylüyordu.

“Kuma gidiyorlar.”

Üstelik Rüstem Ağa’nın yıllardır evli olduğu Saniye Hanım hâlâ konakta yaşıyordu.

Arabamız konağın yüksek demir kapısından içeri girdiğinde mideme kramplar girmeye başladı. Bahçede çalışan insanlar başlarını kaldırıp bize baktı. Kimileri meraklı, kimileri üzgün, kimileri ise sanki başımıza gelecekleri biliyormuş gibi sessizdi.

Nisan elimi tuttu.

“Kaçabilir miyiz?” diye fısıldadı.

Dışarı baktım.

Kapıda iki adam vardı. Duvarlar yüksekti. Üstelik nereye kaçacağımızı da bilmiyorduk.

“Şimdilik hayır,” dedim.

Bizi konağın büyük salonuna götürdüler.

Rüstem Ağa’yı ilk kez orada gördüm.

Beklediğimden gençti. Kırklı yaşlarının başındaydı. Sert yüzlü, geniş omuzlu, sakin bakışlı bir adamdı. Salonun ortasında ayakta duruyor, bizi dikkatlice süzüyordu.

Yanında ise ellili yaşlarında, başı örtülü, ciddi yüzlü bir kadın vardı.

Saniye Hanım.

Onun yüzüne bakmaya utanıyordum.

Kendi kendime, “Bu kadının evine kuma olarak geldim,” diye düşünüyordum.

Rüstem Ağa birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Sonra bize doğru yürüdü.

“İkiniz de başınızı kaldırın.”

Korkarak baktık.

“Burada kalacaksanız sizden ilk istediğim bir şey var.”

Nisan’ın eli titremeye başladı.

Ben nefesimi tuttum.

Rüstem Ağa arkasındaki masayı gösterdi.

Masada iki kalın zarf duruyordu.

“Bu zarfları açacaksınız,” dedi.

Şaşkınlıkla birbirimize baktık.

Ben zarfımı açtım.

İçinden birkaç belge ve yüklü miktarda para çıktı.

Nisan’ın zarfında da aynısı vardı.

Rüstem Ağa sandalyesine oturdu.

“Seher, bu para babanın bütün borcunu kapatmaya yeter. Nisan, seninki de kardeşinin ameliyatını ve sonrasındaki masrafları karşılar.”

Boğazım düğümlendi.

“Karşılığında ne istiyorsunuz?” dedim.

Rüstem Ağa’nın cevabı, o gece duyacağımız en şaşırtıcı şeydi.

“Evinize dönmenizi.”

Nisan bana döndü.

Ben ise onun yanlış söylediğini düşündüm.

“Anlamadım.”

“Gayet açık söyledim,” dedi. “İkiniz de paranızı alıp ailelerinize döneceksiniz.”

Saniye Hanım ilk kez konuştu.

“Fakat önce ailelerinize bir soru soracaksınız.”

Rüstem Ağa önümüzdeki belgelerden ikisini aldı.

Bunların babalarımızın imzaladığı sözleşmeler olduğunu söyledi.

Belgelerde bizim evlenmeyi kendi isteğimizle kabul ettiğimiz yazıyordu.

Oysa ikimiz de böyle bir kâğıt görmemiştik.

İmzalarımız taklit edilmişti.

Dizlerimin bağı çözüldü.

“Babam bunu yaptı mı?”

Rüstem Ağa başını salladı.

“Sadece baban değil. Nisan’ın amcası da.”

Nisan ağlamaya başladı.

Rüstem Ağa ayağa kalktı.

“Size neden burada olduğunuzu anlatayım.”

Aylar önce çevre köylerde bazı ailelerin borç karşılığında genç kızlarını yaşlı ve zengin adamlara vermeye çalıştıklarını duymuş. İlk başta bunun dedikodu olduğunu düşünmüş.

Sonra kendi adının da kullanılmaya başladığını öğrenmiş.

Bazı aracılar ailelere gidip, “Rüstem Ağa genç eş arıyor,” diyormuş.

Ailelerden para alıyor, kızları konağa getirmek için sahte anlaşmalar düzenliyormuş.

Rüstem Ağa ise gerçekte hiçbirimizden haberdar değilmiş.

“Size para teklif eden adamlar benim çalışanlarım değildi,” dedi.

“Peki bizi buraya kim getirdi?” diye sordum.

Rüstem Ağa yüzünü sertleştirdi.

“Onları yakalayabilmek için oyunu sürdürdük.”

O anda konağın dışında araç sesleri duyuldu.

Ardından bağrışmalar başladı.

Pencereden baktığımızda bizi getiren adamlardan ikisinin jandarma tarafından götürüldüğünü gördük.

Nisan şaşkınlıkla ağzını kapattı.

Benim aklımda ise tek bir soru vardı.

“Ailelerimiz?”

Rüstem Ağa cevap vermedi.

Saniye Hanım yanıma geldi.

“Bazı gerçekleri kendiniz görmeniz gerekiyor.”

Ertesi sabah köye döndük.

Rüstem Ağa’nın şoförü bizi evlerimize bırakmadı. Önce köy kahvesinin önünde indirdi.

Çünkü içeride babam, Nisan’ın amcası ve birkaç adam konuşuyordu.

Biz arka taraftaki açık pencereden onları duyabiliyorduk.

Babamın sesi geldi.

“Rüstem Ağa vazgeçerse başka birini buluruz. Seher genç kız. Borcu kapatacak biri mutlaka çıkar.”

O an içimde bir şey kırıldı.

Ben yıllardır babamın beni çaresizlikten gönderdiğini düşünmüştüm.

Meğer onun gözünde borç kapatacak bir şeyden ibaretmişim.

Nisan da yanımda sessizce ağlıyordu.

Onun amcası ise kardeşinin hastalığını kullanarak alınacak paranın bir kısmını kendine ayırmayı planlıyordu.

İçeri girdik.

Bizi görünce herkes sustu.

Babam ayağa kalktı.

“Seher?”

Elimdeki zarfı masaya bıraktım.

“Borç paran burada.”

Yüzü aydınlandı.

Ama ardından ikinci belgeyi önüne koydum.

“Bu da sahte imzamın bulunduğu kâğıt.”

Babamın yüzü bembeyaz oldu.

“Ben açıklayabilirim.”

“Hayır baba. Sen açıklamayacaksın. Ben konuşacağım.”

Hayatımda ilk kez onun karşısında sesim titremedi.

“Ben senin borcun değilim. Satacağın tarlan değilim. Ödemesini ertelediğin senet hiç değilim.”

Kahvedeki herkes bize bakıyordu.

Babam başını önüne eğdi.

Nisan da amcasına döndü.

“Kardeşimin ameliyatı yapılacak. Ama bundan sonra onun parasına da benim hayatıma da sen karar vermeyeceksin.”

O gün köyde büyük bir soruşturma başladı.

Aracıların yıllardır başka aileleri de kandırdığı ortaya çıktı.

Rüstem Ağa tüm belgeleri jandarmaya teslim etti.

Ailelerimize verilen paranın ise bize borç olmadığını söyledi.

Ben kabul etmek istemedim.

Fakat Saniye Hanım bana tek bir cümle söyledi:

“Bazen bir insanı kurtarmak, ona para vermek değildir. Önüne yeniden seçim yapabileceği bir yol koymaktır.”

Nisan kardeşinin tedavisiyle ilgilenmek için şehre taşındı. Bir süre sonra orada işe başladı.

Ben ise yarım bıraktığım okuluma döndüm.

İki yıl sonra öğretmenlik bölümünü kazandım.

Rüstem Ağa’yı bir daha yalnızca bir kez gördüm.

Köye yeni açılan kız öğrenci yurdunun açılışında.

Binanın girişinde küçük bir tabela vardı:

“Hiçbir genç kız, ailesinin borcunu ödemek için geleceğinden vazgeçmek zorunda kalmasın.”

Kalabalığın arasında Nisan’ı gördüm.

Yanında artık sağlığına kavuşmuş küçük kardeşi vardı.

Birbirimize sarıldık.

Yıllar önce aynı konağa korkuyla götürülen iki yabancıydık.

Şimdi ise kendi hayatlarımızı kendi ellerimizle kurmuş iki genç kadındık.

O gün anladım ki bizi Rüstem Ağa’nın konağına götüren araba aslında hayatımızın sonuna değil, başlangıcına gidiyormuş.

Çünkü bazen insanın kaderini değiştiren şey, önüne çıkan güçlü biri değildir.

Kendisine ilk kez söylediği şu cümledir:

“Benim hayatım hakkında son sözü ben söylerim.”

19 yaşındaki kızım nişanlanacağım adam hakkında söyledi şey beni dehşete düşürdü

19 yaşındaki kızım, nişanlanacağım adam hakkında söylediği şeyle beni dehşete düşürdü.

Eşimden ayrılalı neredeyse on yıl olmuştu. O günden sonra hayatımın merkezinde yalnızca kızım Duru vardı. Onu tek başıma büyütmüş, okuluna, arkadaşlarına, hayallerine yetişmeye çalışırken kendi hayatımı hep ikinci plana atmıştım.

Bu yüzden Levent’le tanıştığımda, uzun yıllar sonra ilk kez birinin bana yalnızca “anne” olarak değil, bir kadın olarak baktığını hissettim.

Levent 46 yaşındaydı. Sakin konuşan, ölçülü davranan, iyi giyinen bir adamdı. Bir inşaat şirketinde proje yöneticisi olarak çalışıyordu. İlk tanıştığımız günden itibaren aceleci davranmadı. Bana çiçekler gönderdi, iş çıkışı kahve içmeye götürdü, doğum günümü unutmadı.

En önemlisi de Duru’ya karşı saygılıydı.

En azından ben öyle sanıyordum.

İlişkimizin sekizinci ayında bana evlenme teklif etti.

Bunu şık bir restoranda, herkesin içinde yapmadı. Evimin balkonunda, yağmurdan sonra şehrin ışıklarını izlerken cebinden küçük bir kutu çıkardı.

“Hayatının kalanını benimle paylaşır mısın?” dedi.

Gözlerim dolmuştu.

Evet dedim.

Ertesi akşam Duru’ya haber vermek için sabırsızlanıyordum. Üniversitenin ilk yılındaydı ama bizimle yaşıyordu. Eve geldiğinde mutfakta oturuyordum. Parmağımdaki yüzüğü görür görmez durdu.

Yüzünde beklediğim sevinç yoktu.

“Anne…” dedi.

Gülümsedim.

“Levent’le nişanlandık.”

Duru’nun yüzü bir anda bembeyaz oldu.

Elindeki çantayı sandalyeye bıraktı.

“Ne zaman?”

“Dün gece.”

Uzun süre hiçbir şey söylemedi.

Sonra kapıya doğru yürüdü.

“Duru?”

Arkasını dönmeden, “Ben biraz hava alacağım,” dedi.

Onu yakalayıp kolundan tuttum.

“Bir sorun mu var?”

Kızım gözlerimin içine baktı.

O bakışı hayatım boyunca unutamayacağım.

Korkuyordu.

Gerçekten korkuyordu.

“Anne, onunla evlenemezsin.”

Bir an gülümsemeye çalıştım.

“Levent’le aranızda bir şey mi oldu?”

Duru dudaklarını birbirine bastırdı.

“Bana kızmayacağına söz ver.”

İçime kötü bir his çöktü.

“Söz.”

“Levent sandığın kişi değil.”

Kalbim hızlandı.

“Ne demek bu?”

Kızım telefonunu çıkardı.

Ekranda bilinmeyen bir numaradan gelen mesajlar vardı.

İlk mesaj üç ay önce gönderilmişti.

Mavi elbise sana çok yakışmış.

Duru’nun sesi titriyordu.

“Bunu aldığımda arkadaşlarımla sinemadaydım. Sana söylemedim çünkü yanlış numaradır sandım.”

Sonraki mesaj birkaç gün sonraydı.

Saçını topladığında daha büyük görünüyorsun.

Boğazım kurudu.

“Numara kimin?”

Duru başını kaldırdı.

“Levent’in ikinci telefonu.”

Bir anda öfkelendim.

“Bu çok ciddi bir suçlama.”

Duru’nun gözleri doldu.

“Biliyorum.”

Telefonu elimden aldı ve başka bir fotoğraf açtı.

Levent’in arabasının içinde çekilmiş bir görüntüydü.

Orta konsolda iki telefon duruyordu.

Birini biliyordum.

Diğerini daha önce hiç görmemiştim.

“Geçen ay beni okuldan almaya geldiğinde gördüm,” dedi Duru. “Sen hastanede teyzenin yanındaydın. Levent beni eve bırakmayı teklif etti.”

“Sonra?”

Duru’nun elleri titremeye başladı.

“Arabada bana sürekli özel hayatımla ilgili şeyler sordu. Erkek arkadaşım olup olmadığını, daha önce biriyle birlikte yaşayıp yaşamadığımı…”

İçimde yükselen öfkeyi bastırmaya çalıştım.

“Belki seni tanımaya çalışmıştır.”

Duru bir anda bana baktı.

“Anne, sonra bana ‘Bazen insan yanlış kişiye âşık olduğunu çok geç fark eder’ dedi.”

Sessizlik oldu.

Kızım devam etti.

“Ben cevap vermedim. Eve geldiğimizde arabadan inecektim. Kolumu tuttu.”

Nefesim kesildi.

“Ne yaptı?”

“Çok kısa sürdü. Hemen bıraktı. Ama bana bakıp ‘Annen benimle evlenirse artık daha çok görüşeceğiz’ dedi.”

Sandalye sanki altımdan kaymıştı.

“Bunu neden bana daha önce söylemedin?”

Duru ağlamaya başladı.

“Çünkü seni yıllar sonra ilk kez mutlu gördüm.”

Bu söz beni paramparça etti.

Ama hâlâ zihnimin bir köşesi gerçeği kabul etmek istemiyordu.

“Mesajların gerçekten Levent’ten geldiğini nereden biliyorsun?”

Duru başını salladı.

“Ben de emin değildim.”

Sonra bana bir ses kaydı dinletti.

Levent’in sesi olduğu tartışmasızdı.

“Mesajları neden cevaplamıyorsun? Annenin bilmesine gerek yok. Sana yalnızca konuşmak istiyorum.”

Ellerim buz kesti.

Kaydın sonunda Duru’nun sesi duyuluyordu.

“Bir daha beni aramayın.”

Ardından Levent gülerek şöyle diyordu:

“Bu kadar sert olmana gerek yok.”

O gece nişan yüzüğünü çıkardım.

Ama Levent’i hemen aramadım.

Çünkü sadece gerçeği öğrenmek değil, Duru’nun güvenliğini sağlamak istiyordum.

Ertesi sabah Duru’yla birlikte bir plan yaptık.

Levent’e hiçbir şeyden haberdar değilmişim gibi mesaj attım.

Bu akşam bize gelir misin? Nişan için birkaç şey konuşalım.

Akşam saat yedide geldi.

Elinde şarap ve çiçek vardı.

Her zamanki gibi gülümsüyordu.

Duru odasındaydı.

Ben salonda karşısına oturdum.

“Telefonunu masaya koyar mısın?” dedim.

Kaşlarını çattı.

“Neden?”

“İki telefonunu da.”

Yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Ne saçmalıyorsun?”

O an cevabımı aldım.

“Duru her şeyi anlattı.”

Levent birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra güldü.

“On dokuz yaşında bir kızın söylediklerine inanıp beni mi suçluyorsun?”

“Ses kaydını dinledim.”

Rengi değişti.

“Yanlış anladı.”

“Neyi yanlış anladı?”

Ayağa kalktı.

“Ben sadece onunla arkadaş olmaya çalıştım.”

“Kolunu tutmanı mı?”

“Abartıyor.”

“Gizli numaradan mesaj atmanı mı?”

Levent’in yüzündeki sakin adam maskesi yavaş yavaş kayboluyordu.

“Sen kızını fazla şımartmışsın,” dedi. “Seni paylaşmak istemiyor.”

İşte o cümle, içimde kalan son şüpheyi de yok etti.

Kapıyı gösterdim.

“Evden çık.”

“Saçmalama.”

“Çık.”

Üzerime doğru bir adım attı.

“Bunca şeyi çöpe mi atacaksın?”

Tam o sırada Duru odasından çıktı.

Elinde telefonu vardı.

“Konuşmanın tamamını kaydediyorum.”

Levent dondu.

Kızıma öyle bir baktı ki önümde durup onu arkamda bırakmak zorunda kaldım.

“Bir daha kızımla iletişim kurarsan,” dedim, “bu kayıtlarla birlikte gereken yerlere başvuracağım.”

Levent hiçbir şey söylemeden çıktı.

Kapı kapandığında dizlerimin üzerine çöktüm.

Duru yanıma oturdu.

İkimiz de uzun süre konuşamadık.

Sonraki günler kolay geçmedi.

Numarasını engelledik. Mesajları, ses kayıtlarını ve ekran görüntülerini sakladık. Duru birkaç hafta arkadaşlarının yanına yalnız gitmek istemedi. Ben ise her gece aynı şeyi düşündüm:

Nasıl fark etmemiştim?

Sonra bir gün Duru mutfakta yanıma geldi.

“Anne, kendini suçlama.”

Başımı kaldırdım.

“Ben senin annenim. Seni korumam gerekirdi.”

Duru elimi tuttu.

“Beni korudun.”

“Çok geç öğrendim.”

“Hayır,” dedi. “Sana söylediğim anda beni dinledin. Önemli olan buydu.”

O sözler zihnime kazındı.

Aylar sonra nişan yüzüğünü sattım.

Parasıyla Duru’yla birlikte küçük bir tatil yaptık.

Bir akşam denizin kenarında otururken bana dönüp gülümsedi.

“Bir daha evlenmek ister misin?”

Güldüm.

“Belki bir gün.”

“Peki bir dahaki adamı önce ben sorgulayabilir miyim?”

İkimiz de kahkaha attık.

Ama ben o gün önemli bir şey öğrendim.

İnsan bazen hayatına yeni birini alırken onun kendisine nasıl davrandığına o kadar odaklanıyor ki, en sevdiği insanlara nasıl davrandığını göremeyebiliyor.

Levent bana karşı kusursuz görünmüştü.

Ama gerçek karakteri, benim yanımda olmadığı anlarda ortaya çıkmıştı.

Duru’nun o gece söylediği birkaç cümle nişanımı bitirmişti.

Fakat belki de aynı cümleler bizi çok daha karanlık bir gelecekten kurtarmıştı.

Şimdi ne zaman kızım bana ciddi bir şey anlatmak için karşıma otursa telefonu bırakıyor, gözlerinin içine bakıyorum.

Çünkü bir çocuğun — yaşı kaç olursa olsun — “Sana bir şey söylemem lazım” dediği an, dünyadaki hiçbir yüzükten, hiçbir ilişkiden ve hiçbir hayalden daha önemsiz değildir.

Bazen bir aileyi ayakta tutan şey güvenmek değildir.

Doğru anda, doğru kişiyi dinlemektir.

KIZIM, 1996 YILINDAKİ MEZUNİYET BALOMDA GİYDİĞİM ELBİSEYİ GİYMEK İSTEDİ

“O anda nefesim kesildi.”

Berkay’ın elindeki fotoğrafa bir kez daha baktım. Parmaklarım öylesine titriyordu ki kâğıdı düşürmemek için iki elimle tutmak zorunda kaldım.

Fotoğrafta ben vardım.

On sekiz yaşındaki halim.

Üzerimde Ceren’in o gece giydiği bordo elbise vardı. Saçlarım omuzlarıma dökülüyor, yüzümde zoraki bir gülümseme duruyordu.

Ama beni asıl sarsan, yanımda duran kızdı.

Sevilay.

Otuz yıldır adını yüksek sesle söylemediğim, yüzünü unutmaya çalıştığım lise arkadaşım.

Fotoğrafın köşesinde tarih vardı:

15 Haziran 1996.

Berkay’ın yüzüne baktım.

“Annen… Sevilay mı?”

Başını yavaşça salladı.

Dizlerimin bağı çözüldü.

Yakındaki sandalyeye oturdum.

Berkay karşıma geçti.

“Annem sizi görünce önce hiçbir şey söylemedi,” dedi. “Ama Ceren’in sosyal medyada paylaştığı fotoğrafı gördüğünde o elbiseyi hemen tanıdı. Sonra evdeki eski albümleri çıkardı.”

Nefesimi tuttum.

“Peki sana ne anlattı?”

Berkay’ın çenesi gerildi.

“Otuz yıl önce onun hayatını değiştirdiğinizi söyledi.”

Bu söz göğsüme taş gibi oturdu.

“Bunu böyle anlatması kolay,” dedim kısık sesle.

Berkay’ın kaşları çatıldı.

“Yani yalan mı söylüyor?”

“Hayır.”

Bir an sustum.

“Her şeyi söylemiyor.”

Tam o sırada salonun kapısından Ceren’in başı göründü.

“Anne? Berkay? Ne yapıyorsunuz?”

Berkay hemen arkasını döndü.

“Bir dakika sonra geliyoruz.”

Ceren şüpheyle bize baktı ama dışarı çıktı.

Berkay tekrar bana döndü.

“Lütfen anlatın.”

Fotoğrafı dizlerimin üzerine koydum.

Otuz yıldır kapalı tuttuğum bir kapının koluna uzanıyormuşum gibi hissediyordum.

“1996 yılında Sevilay benim en yakın arkadaşımdı,” dedim. “Neredeyse kardeş gibiydik.”

Aynı sırada oturur, aynı kıyafetleri paylaşır, üniversite hayalleri kurardık.

Ama Sevilay’ın ailesi çok katıydı.

Özellikle babası.

Sevilay’ın bir erkek arkadaşı olduğunu öğrense dünyayı başına yıkardı.

O erkek arkadaşın adı Erdem’di.

Sevilay ona deliler gibi âşıktı.

Fakat balodan yaklaşık bir ay önce bana ağlayarak geldi.

Hamile olduğunu söyledi.

Berkay’ın yüzü değişti.

“Ne?”

Başımı salladım.

“O zamanlar on sekiz yaşındaydık. Sevilay korkudan ne yapacağını bilmiyordu. Erdem’e söylediğinde Erdem önce onunla kaçacağını söyledi. Sonra ailesinin baskısından korktu.”

Berkay susmuştu.

Ben devam ettim.

“Balo gecesi Sevilay ile Erdem gizlice buluşacaktı. Sevilay evden baloya gidiyorum diye çıkmıştı. Planları, gece yarısından sonra otogara gidip başka bir şehre kaçmaktı.”

“Peki sizin bununla ne ilgisi var?”

Gözlerimi kapattım.

“Her şey.”

O geceyi yeniden görüyordum.

Müzik.

Parlak ışıklar.

Genç insanların kahkahaları.

Ve Sevilay’ın tuvalette gözyaşları içinde bana sarılışı.

“Erdem gelmedi,” dedim.

Berkay’ın bakışları sertleşti.

“Kaçtı mı?”

“Hayır. Kaza yaptı.”

Erdem, baloya gelirken motosikletiyle bir araca çarpmıştı.

Ağır yaralıydı.

Hastaneye kaldırılmıştı.

Ama o zaman cep telefonları bugünkü gibi değildi. Haberi bize Erdem’in kuzeni getirmişti.

Sevilay duyduğu anda dışarı koştu.

Ben de arkasından gittim.

“Hastaneye gitmek istedi,” dedim. “Ama babasının haberi olursa her şeyi öğreneceğini biliyordu.”

Berkay sabırsızlandı.

“Sonra?”

“Ben ona yardım ettim.”

Sevilay’ın elbisesi dikkat çekiciydi. Onu gören herkes balodan çıktığını anlayabilirdi. Ben üzerimdeki uzun pardösüyü ona verdim.

Sonra cebimdeki bütün parayı taksi için verdim.

Kendim baloya geri döndüm.

Ama yaklaşık bir saat sonra polis geldi.

Çünkü Erdem kazadan kısa süre sonra hayatını kaybetmişti.

Berkay’ın gözleri büyüdü.

“Annem bana Erdem’in öldüğünü söylemedi.”

“Çünkü asıl mesele o değildi.”

Sesim çatladı.

“Sevilay’ın babası hastaneye gelmişti.”

Berkay’ın yüzündeki öfke yavaş yavaş yerini şaşkınlığa bıraktı.

“Her şeyi öğrendi mi?”

“Hamileliği öğrendi.”

O gece Sevilay’ın babası onu eve götürmüştü.

Ertesi gün beni çağırdılar.

Sevilay’ın annesi ağlıyordu.

Babası ise bana tek bir soru sordu:

“Bu rezaleti kim biliyor?”

Ben, “Sadece ben,” dedim.

Berkay bana baktı.

“Sonra ne yaptınız?”

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

“Yalan söyledim.”

“Nasıl bir yalan?”

“Çocuğun Erdem’den olmadığını söyledim.”

Berkay ayağa kalktı.

“Ne?”

“Sevilay’ın babası Erdem’in ailesine gidip kavga çıkaracaktı. O gece adamın elinde silah vardı. Bunu gördüm. Erdem ölmüştü ama babası onun ailesini suçluyordu.”

Berkay donup kaldı.

“Ben de çocuğun babasının başka biri olduğunu söyledim. Sevilay’ı korumak için.”

“Kim?”

Boğazım düğümlendi.

“Kendi erkek arkadaşım.”

Berkay birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

“Yani…”

“Evet. Herkese bebeğin babasının benim erkek arkadaşım olduğunu söyledim.”

Bu yalan yüzünden benim ilişkim bitti.

Ailem aylarca yüzüme bakmadı.

Okulda hakkımda türlü dedikodular çıktı.

Sevilay’ın babası ise olayın kendi ailesiyle ilgisi olmadığını düşünerek Erdem’in ailesinin peşini bıraktı.

Berkay’ın gözleri dolmuştu.

“Annem neden size kızgın?”

Acı bir gülümsemeyle başımı salladım.

“Çünkü birkaç hafta sonra Sevilay’ın ailesi onu şehir dışındaki akrabalarının yanına gönderdi. Bebek doğduktan sonra evlatlık verilmesine karar verdiler.”

Berkay’ın nefesi kesildi.

Ben cümleyi tamamlamadan önce ne söyleyeceğimi anlamış gibiydi.

“Annem… bebeği vermedi, değil mi?”

“Hayır.”

Sevilay kaçtı.

Bir kadın sığınma evine yerleşti.

Bebeğini doğurdu.

Sonra hayatını yeniden kurdu.

Yıllar sonra evlendi.

“Berkay,” dedim, “sen o bebek değilsin.”

Yüzündeki gerilim biraz gevşedi.

“Ben zaten değilim. Annem beni yıllar sonra doğurmuş.”

“Biliyorum.”

“Peki o çocuk nerede?”

İşte otuz yıldır içimde taşıdığım asıl yük buydu.

“Bilmiyorum.”

Berkay geri çekildi.

“Nasıl yani?”

“Sevilay bebeği doğurduktan yaklaşık altı ay sonra beni aradı. Bana sadece bir şey söyledi: ‘Senden nefret ediyorum.’”

“Niye?”

“Çünkü benim söylediğim yalanı ailesi yıllarca gerçek sandı. Benim eski erkek arkadaşımın ailesi de olayın içine sürüklendi. Sevilay, hayatının mahvolmasının sebebinin benim müdahalem olduğunu düşündü.”

“Peki siz?”

“Ben onun hayatını kurtardığımı düşünüyordum.”

Berkay başını öne eğdi.

Tam o sırada arkamızdan bir kadın sesi duyuldu.

“Çünkü gerçeğin tamamını hiçbir zaman öğrenmedin.”

Bedenim buz kesti.

Kapıya döndüm.

Sevilay orada duruyordu.

Otuz yıl sonra ilk kez karşı karşıyaydık.

Saçlarına aklar düşmüştü.

Ama gözleri aynıydı.

Ceren de onun yanında şaşkınlıkla bize bakıyordu.

“Anne, bu kadın kim?”

Ayağa kalktım.

Sevilay bana doğru yürüdü.

“Elindeki fotoğrafı çevirdin mi?” diye sordu.

Fotoğrafın arkasına baktım.

Az önce fark etmediğim küçücük bir yazı vardı.

“Ne olursa olsun bebeğimizi koru. — Erdem”

Berkay fısıldadı:

“Bebeğimizi?”

Sevilay’ın gözlerinden yaşlar süzüldü.

“Erdem kazadan önce bana bir mektup bırakmıştı,” dedi. “Kaçacağımızı biliyordu. Eğer başına bir şey gelirse çocuğumu asla ailemin eline bırakmamamı istiyordu.”

Ben şaşkınlıkla sordum:

“Bunu neden bana söylemedin?”

“Çünkü o gece babam senin yalanını öğrendiğinde her şey değişti.”

Meğer Sevilay’ın babası benim yalanıma tamamen inanmamıştı.

Ama Erdem’in ailesinden uzak durmuştu.

Bunun yerine Sevilay üzerinde daha ağır bir baskı kurmuştu.

Sevilay sonunda evden kaçmış, oğlunu doğurmuş ve onu tek başına büyütmeye başlamıştı.

“Peki oğlun nerede?” diye sordum.

Sevilay yüzüme uzun uzun baktı.

Sonra salonun kapısına döndü.

İçeri yaklaşık otuz yaşlarında bir adam girdi.

Berkay’ın ağzı açık kaldı.

“Abi?”

Adam bana baktı.

Sevilay sakin bir sesle konuştu.

“Adı Eren.”

Dizlerim titredi.

Eren bana doğru geldi.

“Annem yıllarca sizden bahsetmedi,” dedi. “Ama geçen yıl dedemin eşyalarını toplarken bazı mektuplar bulduk.”

“Ne mektupları?”

“Size yazılmış mektuplar.”

Şaşkınlıktan konuşamadım.

Sevilay araya girdi.

“Babam senin bana ulaşmaya çalıştığını yıllarca benden saklamış.”

Kalbim sıkıştı.

Çünkü ben gerçekten de Sevilay’a onlarca mektup göndermiştim.

Hepsi cevapsız kalmıştı.

“Ben senin beni terk ettiğini sandım,” dedi Sevilay.

“Ben de senin benden nefret ettiğini.”

Otuz yıllık sessizlik, tek bir yanlış anlaşılmanın üzerine kurulmuştu.

Ceren yanıma geldi.

Elimi tuttu.

“Anne… bütün bunları neden hiç anlatmadın?”

Kızıma baktım.

“Çünkü bazı şeyleri saklarsak yok olacaklarını sanıyoruz.”

Eren hafifçe gülümsedi.

“Ama yok olmuyorlar.”

Sevilay başını salladı.

“Sadece bizden daha uzun yaşıyorlar.”

O gece balo salonunun ışıkları tek tek söndü.

Ceren ile Berkay dışarı çıktı.

Eren de peşlerinden gitti.

Ben Sevilay’la otuz yıl sonra ilk kez baş başa kaldım.

Birbirimize söyleyecek yüzlerce şey vardı.

Ama ilk cümle çok basitti.

“Özür dilerim,” dedim.

Sevilay gözlerini sildi.

“Ben de.”

Sonra masanın üzerinde duran bordo elbiseye baktık.

Yıllarca benim için yalnızca gençliğimden kalan eski bir kıyafetti.

Oysa aslında iki arkadaşın arasına giren korkunun, yanlış anlaşılmanın ve suskunluğun tanığıydı.

O geceden sonra Ceren elbiseyi tekrar dolaba kaldırmadı.

Temizletip büyük bir kutuya yerleştirdi.

Kutunun içine fotoğrafı da koydu.

Altına küçük bir not yazdı:

“Bazı aile sırları saklanmak için değil, doğru zamanda anlatılmak için vardır.”

Yıllarca geçmişimin karşıma çıkmasından korkmuştum.

Ama sonunda anladım ki insanı asıl özgürleştiren şey geçmişten kaçmak değil, onunla yüzleşebilecek cesareti bulmaktı.

Çünkü bazı hatalar geri alınamazdı.

Bazı yıllar geri gelmezdi.

Ama gerçeği söylemek için, özür dilemek için ve kaybedilmiş bir bağı yeniden kurmak için bazen otuz yıl geçmiş olsa bile hâlâ geç değildi.

Down sendromlu kızımı okulun en yakışıklı erkeği baloya götürdü ama geri dönmediler..

DOWN SENDROMLU KIZIMI OKULUN EN YAKIŞIKLI ERKEĞİ BALOYA GÖTÜRDÜ AMA GERİ DÖNMEDİLER…

Kızım Işıl on sekiz yaşındaydı ve Down sendromluydu. Onu tanımayan insanlar bazen önce farklılığını görür, sonra ne kadar neşeli, inatçı ve sevgi dolu olduğunu fark ederdi. Ben ise doğduğu günden beri onun tek bir şey istediğini biliyordum: Diğer gençler gibi görülmek.

Mezuniyet balosu yaklaşırken okulda herkes kiminle gideceğini konuşuyordu.

Işıl her akşam odasına kapanıp telefonundan balo elbiselerine bakıyor ama benim yanımda hiç konu açmıyordu.

Bir gece yatağına çarşaf sermeye yardım ederken dayanamadım.

“Balo için bir elbise seçmek istemiyor musun?”

Yüzünü çevirdi.

“Gitmeyeceğim anne.”

“Neden?”

Omuzlarını kaldırdı.

“Çünkü kimse beni davet etmeyecek.”

O cümle kalbimi parçaladı.

Tam ona baloya tek başına gitmesinin bile çok güzel olacağını söyleyecektim ki ertesi gün hayatımızı değiştirecek bir şey oldu.

Okul çıkışında Işıl bahçeden koşarak yanıma geldi.

Arkasında okulun futbol takımının kaptanı Buğra vardı.

Buğra uzun boylu, güler yüzlü, okulda neredeyse herkesin tanıdığı bir çocuktu. Işıl’ın anlattıklarından, kızların onunla baloya gitmek için haftalardır yarıştığını biliyordum.

Buğra elinde küçük bir çiçek buketi tutuyordu.

Işıl nefes nefese,

“Anne! Buğra beni baloya davet etti!” dedi.

Şaşkınlıktan birkaç saniye konuşamadım.

Buğra gülümsedi.

“Işıl’la gitmek istiyorum. Kabul ederse tabii.”

Kızım hayatımda onu hiç görmediğim kadar mutluydu.

Ama içimde açıklayamadığım küçük bir endişe vardı.

Çünkü okulda bazen acımasız şakalar yapıldığını biliyordum. Geçmişte bazı öğrenciler Işıl’ın konuşmasını taklit etmiş, dans ederken gizlice videosunu çekmişti.

Bu yüzden Buğra’ya doğrudan sordum:

“Bunu gerçekten istediğin için mi yapıyorsun?”

Yüzündeki gülümseme kaybolmadı.

“Evet.”

Sonraki iki hafta Işıl’ın hayatının en mutlu günleriydi.

Kırmızı bir elbise seçtik. Saçlarını kuaförde yaptırdık. Hatta yıllardır sakladığım annemin inci küpelerini ona verdim.

Balo akşamı merdivenlerden indiğinde gözlerim doldu.

Buğra kapıya lacivert takım elbiseyle geldi.

Işıl’ı görünce birkaç saniye sustu.

“Çok güzel olmuşsun.”

Kızımın yanakları kıpkırmızı oldu.

Fotoğraflar çektik.

Sonra arabaya bindiler.

Buğra gitmeden önce bana,

“Merak etmeyin. Saat on birde burada oluruz,” dedi.

Saat on biri beş geçe hâlâ gelmemişlerdi.

Önce önemsemedim.

Balo uzamış olabilirdi.

On biri yirmi geçe Işıl’ı aradım.

Telefonu kapalıydı.

Buğra’yı aradım.

Onun telefonu da kapalıydı.

Saat on iki olduğunda artık elim titriyordu.

Okulu aradım.

Güvenlik görevlisi balonun yaklaşık kırk dakika önce bittiğini söyledi.

“Buğra’yla Işıl çıktı mı?” diye sordum.

Adam birkaç dakika sonra geri döndü.

“Evet. Yaklaşık on birde birlikte çıkmışlar.”

Arabaya atladım.

Okula vardığımda bahçe neredeyse boştu.

Tam güvenlik görevlisiyle konuşurken Işıl’ın sınıfından bir kız yanıma geldi.

Beni görünce yüzü değişti.

“Teyze… Işıl eve gelmedi mi?”

“Hayır.”

Kız dudaklarını ısırdı.

Sonra söylediği cümle kanımı dondurdu.

“Bazı çocuklar Buğra’ya baloda Işıl’la ilgili çok kötü şeyler söyledi.”

“Neler söylediler?”

Cevap vermek istemedi.

Sonunda,

“Onun Işıl’ı sadece şaka olsun diye getirdiğini söylediler. Sonra Işıl ağlayarak salondan çıktı.”

Dünyam başıma yıkıldı.

Buğra’nın başından beri bir oyun oynadığını düşündüm.

Polisi aramaya hazırlanırken telefonuma bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.

“Anne, merak etme. İyiyim. Birazdan geleceğim.”

Işıl’dı.

Hemen numarayı aradım.

Telefonu Buğra açtı.

“Buğra! Neredesiniz?”

“Sahil yolundaki eski lunaparkın yanındayız.”

“Orada ne yapıyorsunuz?”

Bir an sustu.

“Bence buraya gelmeniz daha iyi.”

Yirmi dakika sonra arabayı sahil kenarında durdurdum.

Eski lunapark yıllardır kapalıydı.

Karanlıkta yalnızca birkaç sokak lambası yanıyordu.

Uzaktan müzik sesi geldiğini fark ettim.

Koşmaya başladım.

Sonra gördüğüm manzara karşısında olduğum yerde kaldım.

Sahilde yaklaşık otuz öğrenci vardı.

Telefonlarının ışıklarını açmışlardı.

Ortada Işıl duruyordu.

Gözleri ağlamaktan şişmişti.

Ama gülümsüyordu.

Buğra hemen yanıma geldi.

“Okulda bazıları Işıl’a benim onunla dalga geçmek için baloya geldiğimi söylemiş. Hatta benim adıma sahte mesajlar göstermişler.”

“Sonra?”

“Işıl gitmek istedi.”

Başımı kızımın olduğu tarafa çevirdim.

Buğra devam etti.

“Onu eve getirecektim. Ama arabada bana hayatında ilk kez gerçekten güzel hissettiğini, sonra herkesin kendisine güldüğünü söyledi.”

Boğazım düğümlendi.

“Buradaki çocuklar ne yapıyor?”

Buğra hafifçe gülümsedi.

“Baloyu yeniden yapıyoruz.”

Meğer Buğra birkaç arkadaşını aramış.

Onlar da başkalarını çağırmıştı.

Birisi arabadan hoparlör getirmiş, biri küçük ışıklar bulmuş, başka biri balodan kalan pastayı alıp gelmişti.

Buğra Işıl’ın yanına yürüdü.

Elini uzattı.

“Dansımız yarım kalmıştı.”

Işıl elini tuttu.

Müzik başladı.

Kızım o gece sahilde, yıldızların altında dans etti.

Kimse ona acıyarak bakmıyordu.

Kimse farklı olduğu için alkışlamıyordu.

Sadece arkadaşlarıyla dans eden genç bir kızdı.

Ama asıl şaşkınlığı eve döndüğümüzde yaşadım.

Işıl çantasından kırmızı bir zarf çıkardı.

Üzerinde:

“GÜLDÜKTEN SONRA AÇ.”

yazıyordu.

İçinden bir fotoğraf çıktı.

Işıl ile Buğra’nın okulun ilk haftasında çekilmiş bir fotoğrafıydı.

Arkasında Buğra’nın el yazısıyla şu cümle vardı:

“Geçen yıl babam öldüğünde okulda herkes benden uzak durdu. Sadece Işıl yanıma oturup hiçbir şey sormadan sandviçinin yarısını bana verdi. O gün bana acımadı. Sadece yanımda oldu. Bugün ben de onun yanında olmak istedim.”

Fotoğrafı okurken gözyaşlarımı tutamadım.

Işıl yanıma oturdu.

“Anne?”

“Efendim?”

“İnsanlar bazen beni farklı olduğum için seviyor sanıyor.”

Elini tuttum.

“Oysa seni sen olduğun için seven insanlar da var.”

Başını omzuma yasladı.

O gece bir şeyi çok iyi anladım.

Yıllarca kızımı dünyanın kötülüklerinden korumaya çalışmıştım.

Ama Işıl’ın ihtiyacı her zaman korunmak değildi.

Bazen kendi hayal kırıklığını yaşamasına, ayağa kalkmasına ve gerçekten yanında duran insanları seçmesine izin vermem gerekiyordu.

Çünkü farklı olmak, eksik olmak değildi.

Ve o gece kızım balodan eve bir prensle dönmedi.

Çok daha değerli bir şeyle döndü:

Kendisini olduğu gibi gören gerçek bir dostla… ve hiç kimsenin ondan alamayacağı bir özgüvenle.

19 yaşında oldukça kilolu genç kız köyün ağasıyla evlendi ilk gecede..

19 yaşındaydım. Köyde herkes beni kilomla tanırdı. Adımı söylemek yerine “şişman kız” diyenler bile vardı. Çocukluğumdan beri insanların bakışlarına, fısıldaşmalarına ve arkamdan yapılan şakalara alışmıştım ama alışmak, acımadığı anlamına gelmiyordu.

Benim adım Gülşen’di.

Babam yıllar önce ölmüştü. Annemle birlikte köyün kenarındaki kerpiç evde yaşıyorduk. Annem geçimini komşuların tarlalarında çalışarak sağlıyor, ben de evde dikiş dikerek ona destek olmaya çalışıyordum. Çok dışarı çıkmazdım. Çünkü meydana indiğimde genç kızların beni süzdüğünü, bazı delikanlıların da birbirlerine dirsek atarak güldüğünü görürdüm.

Bir gün annem eve bembeyaz bir yüzle geldi.

Elindeki tülbendi masanın üzerine bıraktı.

“Gülşen,” dedi. “Seni istemeye gelecekler.”

Önce şaka yaptığını sandım.

“Kim beni isteyecek anne?”

Annem gözlerini kaçırdı.

“Köyün ağası… Ferit Ağa.”

Elimdeki iğne yere düştü.

Ferit Ağa kırk yaşındaydı. Köyün en büyük toprakları ona aitti. Yüzlerce dönüm tarlası, hayvanları, traktörleri, çalışanları vardı. Köyde onun haberi olmadan neredeyse hiçbir iş yapılmazdı.

Ama asıl şaşırdığım şey, böyle bir adamın neden beni istediğiydi.

Ferit Ağa daha önce hiç evlenmemişti. Köyün en güzel kızlarının aileleri yıllarca onun kapısını aşındırmıştı. Buna rağmen hiçbirini kabul etmemişti.

“Anne, benimle dalga geçme.”

“Dalga geçmiyorum kızım. Yarın akşam geliyorlar.”

O gece uyuyamadım.

Bir yanım korkuyordu. Diğer yanım ise hayatımda ilk kez birinin beni gerçekten seçmiş olabileceğine inanmak istiyordu.

Ertesi akşam Ferit Ağa ailesiyle birlikte geldi.

Uzun boylu, ciddi bakışlı bir adamdı. Herkes konuşurken o fazla söz söylemedi. Bir ara göz göze geldik. Ben hemen başımı eğdim.

Kahveler içildikten sonra Ferit Ağa beklenmedik bir şey yaptı.

“Gülşen’le yalnız konuşmak istiyorum.”

Köyümüzde böyle şeyler pek alışılmış değildi ama annem kabul etti.

Avluya çıktık.

Ferit Ağa karşıma geçti.

“Bu evlilik için seni zorlayan var mı?” diye sordu.

Başımı kaldırdım.

“Hayır.”

“Beni istemiyorsan şimdi söyle. Kimse sana bir şey diyemez.”

Bu sözleri ondan hiç beklemiyordum.

“Beni neden istediniz?” dedim.

Bir süre sustu.

“Çünkü seni yıllardır görüyorum.”

Şaşırdım.

“Beni mi?”

“Annen hastalandığında onun yerine tarlaya geldiğini gördüm. Komşunun yetim çocuklarına gizlice yemek götürdüğünü gördüm. Pazarda seninle dalga geçen kadına cevap vermeyip yaşlı annesinin torbalarını taşıdığını gördüm. İnsanların dış görünüşüne bakıp karar vermem.”

İlk kez biri benim kilomdan bahsetmeden beni anlatıyordu.

O gece evlenmeyi kabul ettim.

Düğün bir ay sonra yapıldı.

Köyde günlerce konuşuldu.

“Ferit Ağa daha güzelini bulamadı mı?”

“Kesin kızın ailesinin bilmediğimiz bir malı var.”

“Bunda başka iş var.”

Bunların hepsini duydum.

Ama düğün günü Ferit Ağa elimi tuttuğunda biraz olsun rahatladım.

Gece olduğunda ise korkum geri döndü.

Beni konağın üst katındaki büyük odaya götürdüler. Kadınlar şakalaşıyor, gülüyor, kulağıma utandırıcı nasihatler fısıldıyordu.

Sonunda kapı kapandı.

Odada yalnız kaldım.

Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi.

Aynanın karşısında kendime baktım.

Gelinliğimi çıkarmaya bile cesaret edemiyordum.

“Ya beni görünce pişman olursa?”

Bu düşünce zihnime saplanmıştı.

Bir süre sonra kapı açıldı.

Ferit içeri girdi.

Ben yatağın kenarında donmuş gibi oturuyordum.

Kapıyı kapattı ama yanıma gelmedi.

Masanın üzerindeki sandalyeye oturdu.

“Gülşen.”

Sesim çıkmadı.

“Benden korkuyor musun?”

Başımı sallamadım ama gözlerim doldu.

Sonunda ağzımdan şu sözler döküldü:

“Beni görünce pişman olacaksınız diye korkuyorum.”

Ferit kaşlarını çattı.

“Neden?”

Ellerimi karnımın üzerinde birleştirdim.

“Çünkü herkes benimle dalga geçiyor. Ben… diğer kızlar gibi değilim.”

Ferit bir süre bana baktı.

Sonra ayağa kalktı.

Kalbim hızlandı.

Ama yanıma geldiğinde sadece yere çömelip göz hizama indi.

“Seninle evlenmeden önce nasıl göründüğünü bilmiyor muydum sanıyorsun?”

Ne diyeceğimi bilemedim.

“Ben seni saklayarak görmedim Gülşen. Olduğun gibi gördüm.”

Sonra cebinden küçük, eski bir bez kese çıkardı.

Keseyi bana uzattı.

İçinden çocukken taktığım kırmızı bir boncuk çıktı.

Şaşkınlıkla yüzüne baktım.

“Bu sende ne arıyor?”

Ferit derin bir nefes aldı.

“On iki yıl önce dereye düşen küçük bir çocuğu hatırlıyor musun?”

Bir anda geçmiş gözümde canlandı.

Yedi yaşındaydım. Selden sonra taşan derenin kenarında oynayan bir çocuk suya düşmüştü. Ben bağırarak köylülere haber vermiş, sonra da uzanıp çocuğun kolundan tutmaya çalışmıştım.

Çocuk kurtulmuştu ama sonrasında ailesinin başka yere taşındığını duymuştum.

Ferit elindeki boncuğa baktı.

“O çocuk benim kardeşim Eren’di.”

Şoke oldum.

“Ne?”

“O gün sen onu bırakmasaydın kardeşim ölebilirdi. Sana teşekkür etmek için eve geldiğimizde baban hiçbir şey istememişti. Sen de bana bu boncuğu vermiştin. ‘Kardeşin korkarsa bunu avucunda tutsun’ demiştin.”

Gözlerim doldu.

Bunu tamamen unutmuştum.

“Yıllar sonra seni yeniden gördüğümde hemen tanımadım,” dedi. “Ama annen bir gün adını söyleyince hatırladım.”

Sonra yüzü ciddileşti.

“Fakat sana anlatmam gereken başka bir şey daha var.”

İçime bir korku düştü.

Ferit pencereye doğru yürüdü.

“Ben seni sadece geçmişte yaptığın iyilik yüzünden seçmedim. Bu köyde yıllardır insanların güçsüz olanlara nasıl davrandığını görüyorum. Babam da böyle bir adamdı. İnsanları parasına, görünüşüne, ailesine göre ayırırdı.”

Dönüp bana baktı.

“Ben onun gibi olmak istemiyorum.”

Tam o sırada aşağıdan büyük bir gürültü duyuldu.

Ardından kapıya sertçe vuruldu.

“Ferit Ağa!”

Ferit kapıyı açtı.

Konağın çalışanlarından İsmail nefes nefeseydi.

“Ahırın arkasında yangın çıktı!”

Ferit koşarak aşağı indi.

Ben de gelinliğimle peşinden gittim.

Alevler samanlığa sıçramıştı.

Herkes kovalarla su taşıyordu.

Bir anda içeriden bir çocuk sesi duyuldu.

“Anne!”

İsmail’in altı yaşındaki oğlu içeride kalmıştı.

İnsanlar alevlerden yaklaşamıyordu.

Ferit içeri girmek istedi ama çatının bir bölümü çöktü.

O anda ahırın yan tarafındaki küçük pencereyi gördüm.

Çocukluğumdan beri iri yapılı olmam yüzünden ağır işlerde güçlüydüm. Yerdeki kalın tahtayı kaldırıp pencerenin önündeki engeli kırmaya başladım.

“Gülşen, uzak dur!” diye bağırdı Ferit.

Ama durmadım.

Tahtayı kaldırdım.

Çocuk pencerenin hemen arkasındaydı.

“Gel bana!”

Küçük çocuk uzandı.

Onu kollarımdan yakalayıp dışarı çektim.

Herkes sustu.

İsmail oğluna sarılıp ağlıyordu.

Ben ise gelinliğimin eteği is içinde, ellerim yara olmuş halde yerde oturuyordum.

Ferit yanıma geldi.

Elimi tuttu.

O gece köyde hakkımda konuşulan her şey değişmedi elbette.

İnsanlar bir gecede iyi olmaz.

Ama ertesi gün meydana çıktığımda kimse gülmedi.

Aylar sonra Ferit’le birlikte konağın eski bir bölümünü kadınların dikiş dikerek para kazanabileceği bir atölyeye çevirdik.

Ben de orada çalışmaya başladım.

Yıllarca saklanmak için kullandığım ellerim artık onlarca kadının geçimine yardımcı oluyordu.

Bir gün aynanın karşısında dururken Ferit arkamdan geldi.

“Ne düşünüyorsun?” diye sordu.

Gülümsedim.

“Eskiden aynaya baktığımda insanların gördüğü kusurları görüyordum.”

“Şimdi?”

Kendime biraz daha dikkatli baktım.

“Şimdi beni görüyorum.”

Ferit elimi tuttu.

O zaman anladım ki hayatımın ilk gecesinde değişen şey evlenmiş olmam değildi.

Asıl değişen, yıllardır başkalarının sözleriyle ölçtüğüm kendi değerimi sonunda kendi gözlerimle görmeye başlamamdı.

Çünkü insanı güzel yapan, insanların ona nasıl baktığı değil; kimse bakmıyorken nasıl bir insan olduğuydu.