On iki saatlik yorucu bir vardiyanın ardından
Murat, Elif’in kolundaki morlukları görünce içindeki bütün öfke yeniden alevlendi. O ana kadar ailesinin sadece kötü davrandığını düşünüyordu. Ama şimdi işin içinde çok daha büyük bir şey olduğunu hissediyordu.
“Pelin neden senin odana girdi? O zarfın içinde ne vardı?” diye sordu.
Elif bir süre sustu. Sanki gerçeği anlatırsa her şey daha da kötü olacakmış gibi korkuyordu.
“Bilmiyorum Murat… Ama birkaç gün önce odada yalnızken onu gördüm. Dolabımızı karıştırıyordu. Beni görünce çok şaşırdı. Elindeki mavi zarfı saklamaya çalıştı. Bana yaklaşınca onu durdurmak istedim… O sırada kolumu tuttu.”
Murat’ın aklından binlerce soru geçmeye başladı. O zarf neydi? Neden ailesi Elif’in odasına giriyordu?
Hastaneden çıktıktan sonra ilk işi eve gitmek oldu. Sevgi ve kız kardeşleri çoktan eşyalarını toplamıştı. Fakat Murat onların gerçekten gittiğine inanmadı. Çünkü yıllardır annesinin her şeyi kontrol etmeye alıştığını biliyordu.
Odaya girdiğinde dolabın arkasında küçük bir kâğıt parçası fark etti. Elini uzatıp aldığında üzerinde bir banka adı ve bazı rakamlar yazıyordu.
Murat’ın kalbi hızla atmaya başladı.
Çünkü bu hesap, babasından kalan ve yıllar önce annesinin “aile için saklıyoruz” dediği paraya aitti.
Murat babasını kaybettikten sonra annesine güvenmiş, miras kalan paranın bir kısmını evin ihtiyaçları için kullanması gerektiğini söylemişti. Yıllarca annesinin zor durumda olduğunu düşünüp ona destek olmuştu.
Ama şimdi gördüğü şeyler her şeyi değiştiriyordu.
Murat hemen bankayı aradı. Yetkili kişi bazı işlemler olduğunu söylediğinde duyduklarına inanamadı.
Annesi Sevgi, aylardır Murat’ın adına kayıtlı bazı hesapları kullanmaya çalışmıştı. Üstelik Murat’ın haberi olmadan büyük miktarda para çekilmişti.
Murat o anda anladı.
Annesi ve kız kardeşleri sadece Elif’i küçümsememişti. Aynı zamanda Murat’ın yıllarca verdiği emeği ve güvenini de kullanmıştı.
Ertesi gün Sevgi aradı.
“Oğlum, neden böyle yapıyorsun? Biz senin aileniz.”
Murat uzun süre sessiz kaldı.
Sonra sakin bir sesle konuştu:
“Anne… Aile olmak sadece aynı soyadını taşımak değildir. Aile olmak, zor zamanda yanında durmaktır. Ben yıllarca sizin yanınızda durdum. Ama siz benim en zor anımda, eşime ve çocuğuma sırtınızı döndünüz.”
Sevgi kendini savunmaya çalıştı.
“Biz sadece Elif’in biraz daha sorumluluk almasını istedik.”
Murat acı bir şekilde güldü.
“Sekiz aylık hamile bir kadından hizmetçi gibi davranmasını istemek sorumluluk değil.”
Telefon sessizliğe gömüldü.
Haftalar sonra Elif yeniden kontrol için hastaneye gitti. Doktorlar bebeğin durumunun iyi olduğunu söyledi. Murat, eşinin elini tutarken yaşadığı bütün korkuları düşündü.
O gün Elif ona küçük bir sır verdi.
“Ben senden bir şey sakladım.”
Murat şaşkınlıkla baktı.
“Neyi?”
Elif hafifçe gülümsedi.
“O gece kendimi yalnız hissettiğimde bile bebeğimiz için güçlü kalmaya çalıştım. Çünkü biliyordum… Sen gerçeği öğrendiğinde bizi koruyacaktın.”
Murat’ın gözleri doldu grsele ilerleyin devamı sonraki sayfda....
