DEDEN, ÖLMEDEN SADECE 5 GÜN ÖNCE MEZUNİYET BALOSU ELBİSEMİ KENDİ ELLERİYLE DİKTİ

“Ardından cebinden çıkardığı şeyi havaya kaldırdı.

Onu gördüğüm anda nefesim kesildi.”

Bartu’nun elinde küçük, katlanmış bir kâğıt vardı.

İlk bakışta ne olduğunu anlayamadım.

Ama kâğıdı açıp sahnenin ışığına tuttuğunda üzerindeki el yazısını hemen tanıdım.

Dedemin yazısıydı.

Dizlerimin bağı çözüldü.

Elimi ağzıma götürdüm.

“Bu… nasıl olur?” diye fısıldadım.

Bartu mikrofona doğru eğildi.

“Bu kâğıdı bana Nisan’ın dedesi verdi.”

Salonda uğultu başladı.

Ben ise olduğum yerde donup kalmıştım.

Dedem Bartu’yu nereden tanıyordu?

Bartu devam etti.

“Yaklaşık üç hafta önce okul çıkışında bir terzinin önünde bekliyordum. Nisan’ın dedesi oradan çıktı. Elinde kumaş parçaları vardı. Beni görünce yanıma gelip ismimi sordu.”

Kalbim deli gibi atmaya başladı.

Bartu gözlerini bana çevirdi.

“Sonra bana torunundan bahsetti.”

Salondaki herkes sessizleşmişti.

Az önce gülen kızların yüzündeki ifade tamamen değişmişti.

Bartu elindeki kâğıda baktı.

“Bana dedi ki, ‘Benim torunum biraz içine kapanıktır. Bazen kendisini başkalarından eksik zanneder. Oysa benim tanıdığım en güçlü insandır.’”

Gözlerim doldu.

Dedemin sesini duyar gibi olmuştum.

Bartu devam etti.

“Sonra elindeki kumaşı gösterdi. Mezuniyet balosu için Nisan’a elbise diktiğini söyledi. Hayatında daha önce hiç elbise dikmediğini ama haftalardır internette videolar izleyip eski bir komşusundan yardım aldığını anlattı.”

Salondan birkaç şaşkınlık sesi yükseldi.

Ben bunların hiçbirini bilmiyordum.

Dedemin gece yarılarına kadar neden odadan çıkmadığını şimdi daha iyi anlıyordum.

Bartu elindeki notu biraz daha yukarı kaldırdı.

“Ve bana bu notu verdi. ‘Eğer baloda